Artikels

Lockdown

Lockdown

Daar was ie, de lockdown. Verpleeghuizen gingen dicht, maar instellingen had ik niet verwacht. Hoezo is iemand met autisme of een verstandelijk beperking qua gezondheid kwetsbaarder dan ‘gewone’ mensen? Ik voelde weerstand, frustratie, van alles. Twee kinderen waar ik dag en nacht voor gezorgd had, die ik alles had gegeven wat er in mijn vermogen lag, mocht ik van het ene op het andere moment hooguit vanachter glas zien. Niet face to face, laat staan omhelzen. Drie weken werden er zes, negen enzovoort. Daar stonden ze met hun corona kapsels. 
Om gek van te worden.

Inmiddels was mijn agenda leeg geveegd, reden om mij tijdelijk aan te melden voor de zorg. Via een calamiteitenpool kwam ik in Amsterdam in een verpleeghuis terecht. Wat ik daar zag… coronakapsels, lange, ingegroeide teennagels, bewoners die geen dagbesteding, fysio- of logotherapie kregen aangeboden. Ze zaten op elkaars lip, passief weggedoken of ruzie zoekend met de andere bewoners. Ook waren er mensen die het niet meer zagen zitten. Af en toe werd er gebeld. Dan stond er een partner of kind beneden met schone was, om de vuile op te halen. Ik zat op vier hoog, dus deze naasten konden hun dierbaren niet zien, ook niet door glas. De emoties liepen af en toe hoog op. Ook ik begreep er niets van. Waarom mocht ik wel voor hun dierbaren zorgen maar niet voor mijn eigen kinderen? Waarom mocht het personeel van de instellingen wel voor mijn kinderen zorgen en ik niet? 

Het dieptepunt vond ik de verjaardagen van de jongste twee. In juni werd mijn dochter 21 jaar. Overal waren er al versoepelingen in het land, maar bij de instelling niet. Er was een partytent in de tuin gezet met plastic schermen in het midden. De taart en haar cadeau moest ik voor het plastic laten staan. Ik mocht daar een uur zitten. Begrijp me niet verkeerd, iedereen heeft er van alles aan gedaan om er toch een leuke dag van te maken. Telefoontjes, kaartjes en cadeau’s kwamen vanuit onverwacht hoek. Thuis heb ik in mijn uppie koffie gedronken en geproost op haar verjaardag. Opstandig voelde ik me, gefrustreerd tot op het bot.

Een totaal andere beleving had ik eind oktober met de verjaardag van mijn zoon. Hij mocht wel bezoek van mij ontvangen maar wilde dit niet omdat ik in een ‘code rood gebied’ woon en ‘onnodig reizen door het kabinet afgeraden werd.’ Hij zat in de rats met zijn verjaardag. Zouden medebewoners en de groepsleiding wel anderhalve meter afstand houden als ze hem kwamen feliciteren? Ook bij hem heeft iedereen er van alles aan gedaan om hem via telefoontjes, kaartjes e.d een leuke dag te bezorgen. Maar ondertussen zaten moeder en zoon wel ieder aan een andere kant van de Afsluitdijk. Nu, met de feestdagen voor de deur, wil hij de adviezen van het kabinet afwachten. Ondertussen kan ik niet wachten tot we weer allemaal rond dezelfde tafel zitten. Gewoon. Samen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *